ผิดที่ฉันเอง

เยอะแยะ เสียเวลานอนไปตั้งหลายชั่วโมงถ้าคนเราไม่ต้องพักผ่อนเลยก็คงดีเนอะ ไม่อยากจะนอน
แต่จำเป็นต้องนอนเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อน วันนี้ทำแลปเสร็จเร็วเลิกเร็ว หลังจากนั้นก็ไปนั่งรีแล็กซ์

ห้องคอมถึงเย็น ก่อนจะกลับห้องไม่ลืมที่จะแวะซื้อกาแฟเหมือนเช่นเคย พรุ่งนี้ตื่นสายได้ไม่มีเรียน
หยุดสองวันติดสบายๆคืนนี้เต็มที่ แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองจะติดกาแฟหรือเปล่า วันนี้ถ้าไม่ได้กินนี่

รู้สึกมันขาดอะไรไปสักอย่างอาการปวดหัวก็ตามมา สงสัยร่างกายคงขาดคาเฟอีนแน่ๆ 😀
นึกอะไรดีๆไม่ออกที่จะเขียนลงบล็อกเลย มีแต่เรื่องราวไร้สาระไปวันๆ จะเขียนอะไรดีจะได้ไม่เบื่อ

โปรแกรมพรุ่งนี้วันว่างไม่รู้จะไปไหนดี คิดว่าคงตื่นสายแน่ๆ ถ้ามีคนโทรปลุกตอนเช้าเหมือนก่อน
นานมาแล้วก็คงดี ทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาทันทีเลยแหละ โอ๊ยยเศร้า เสียดายเวลา

แต่ไม่ได้เสียดายความรู้สึกเขาไปดีแระ ผิดที่เรามันแย่เองแหล่ะ ชีวิตคนเรามันมีทางเดินของมันเอง
เรามีสิทธิ์เลือกที่จะเดินไปทางไหน

ไปกับอ้ายบ่น้องสิก้าวไปกับอ้ายบ่ พร้อมจะสู้ต่อหรืออยากเปลี่ยนใจ.. 😀

พร้อมจะไปกับอ้ายบ่

วันนี้ถ้าไม่ติดอะไรตั้งใจว่าจะไปดูคอนเสิร์ตคณะพระเอกใหญ่ ไหมไทย ใจตะวัน เอาซะเต็มยศเลย
เขาเล่นที่สนามธูปเตมีย์จากนี่ไปไกลเหมือนกันถ้าไปนี่ต้องเรียก บักบุญบ่หลอ ขอฮักสิได้บ่เลยแหล่ะ

หมายถึงมีงานบุญที่ไหนไม่เคยพลาดเลย คิดไปคิดมาแล้วไม่ไปดีกว่าไกลกลับลำบาก เอาไว้โอกาส
หน้าดีกว่า ฝากไว้ก่อนนะไหมไทย 😀

มาแล้ว มาฮอดแล้ว พระเอกใหญ่คนเดิมมมมม
ออกมาเติมความฮัก ก่อสายสัมพันไว้
ไหมไทยมาฮอดแล้ว ตามสัญญา…ได้บอกกล่าว
พวกแฟนสาวแฟนบ่าว ต่างกะโทรบอกเอิ้น
ไทยเฮือนใกล้….หมู่เฮา พี่น้องไกลเพิ่นกะเว่า
ฮู้เรื่องว่ามาจริง มาแล้วเด้อแฟนคลับ
หยับเข้ามาฟังเรื่อง…

วันนี้คงจะนอนดึกอีกตามเคยอย่างต่ำตีสามคงมีแล้วแหล่ะ เรื่องราวในวันนี้ไม่มีอะไรให้น่าตื่นเต้น
สำหรับเดิมๆจนชินชา บางทีชีวิตเดิมๆซ้ำซากที่ไม่มีอะไรแปลกใหม่ มันก็ทำให้คนๆนึงเบื่อได้เหมือนกัน

คำถามเดิมๆ ความรู้สึกเดิมๆที่ไม่เคยเปลี่ยน ทุกๆครั้งที่ฉันคุยกับเธอคำถามแรกที่ฉันมักจะถามเธอเสมอ
อยู่ไหนหรอ ทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง กินข้าวกะอะไร วันนี้ใส่สีอะไร สระผมหรือเปล่า

เธออาจจะคิดว่าไม่มีอะไรจะถามแล้วใช่ไหม วันๆมีแต่คำถามเดิมๆซ้ำซาก สำหรับฉันไม่เคยคิดเลยว่า
คำถามเดิมๆจะทำให้เธอเบื่อ ขอโทษที่ฉันใส่ใจในรายละเอียดมากไป ที่ถามเพราะคิดถึง+เป็นห่วง

เท่านั้น ฉันเคยถามเธอเหมือนกันว่าคำถามเดิมๆมันทำให้เธอเบื่อ+รำคาญหรือเปล่า จะบอกว่าสำหรับฉัน
แค่มีคนถามว่ากินข้าวหรือยังแค่นี้ฉันก็ยิ้มได้แล้ว รู้ไหมว่าแค่คำถามง่ายๆก็ทำให้ฉันสุขใจ เพราะอะไรน่ะ

หรือฉันไม่บอกหรอกบางทีเธอควรจะรู้สึกบ้างถึงความห่วงใย โอ้ยยพูดมากวกไปวนมา งงกับตัวเองจริงๆ
โดนขัดจังหวะนิดนึงนึกอะไรไม่ออกเลย ไปไม่เป็นเลย สำหรับวันนี้เรื่องราวคงมีเพียงเท่านี้

เรื่องราวในอดีตฉันยังไม่ลืม เพียงแต่ว่าฉันเลือกที่จะจดจำอะไรไว้บ้าง ถ้าสมองของคนเรามันเหมือน
หน่วยความจำในระบบคอมพิวเตอร์ก็คงดีนะ หลับฝันดี

บางครั้งความสุขเล็กๆของคนๆนึง ก็แค่การได้คิดถึงคนอีกคน…

This entry was posted in สัพเพเหระ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.