สายลมที่หวังดี

1:48 น.

ความรักสำหรับฉันมันเกิดขึ้นง่ายๆ ไม่ได้มีเงื่อนไขหรือเหตุผลอะไรมากมาย
คิดจะรักใครก็รักง่ายๆซะงั้น ไม่เคยจะมองตัวเองเลย ไม่รู้ว่าเขาจะคิดเหมือน
กันกับที่เราคิดหรือเปล่า คงมีแต่เราที่คิดไปเองทั้งนั้น การที่เอาแต่รักเขาอยู่
ฝ่ายเดียวนี้ไม่รู้เรียกว่าความรักได้หรือเปล่าอันนี้กะไม่รู้ สิ่งที่ฉันรู้คือเมื่อเธอ
มีคนอื่นอยู่แล้วในใจ ฉันคงทำได้เพียงแต่ถอยห่างเธอออกมา และเก็บเธอไว้
ในใจของฉัน เสียดายคนที่เธอรักไม่ใช่ฉัน ฉันคงทำใจไม่ได้แน่ถ้าต้องเห็นหน้า
เธออยู่ทุกวัน สู้ขอหลบลี้หนีหายไปจากชีวิตเธอเสียดีกว่า อย่างน้อยเธอจะได้
สบายใจ ไม่ต้องกังวลเหมือนตอนที่ฉันยังอยู่ ขอบคุณที่ผ่านทำให้ฉันมีความรู้สึก
ดีๆกับเขาบ้าง ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงน้อยนิด มีเรื่องราวมากมายที่ฉันอยาก
จะเล่าให้เธอได้ฟัง มีบทกวีที่ฉันชอบมากมายที่อยากจะอ่านให้เธอฟัง แต่เสียดาย
ที่เธอไม่ได้ชอบเหมือนอยากที่ฉันชอบ ฉันไม่ได้ไปไหนไกลจากเธอหรอก เมื่อเธอ
ต้องการฉันจะมาในทันที

ฉันอาจเป็นเพียงสายลมที่วูบไหว
พัดผ่านมาและหายไปในคืนที่ดวงดาวหลับไหลและเดือนดับ
กรรโชกผ่านขุนเขาและโขดหิน
กระทบชายฝั่งลามไล้ไปยังทุ่งหญ้าและป่าสน
ไร้ร่องรอยไร้ตัวตนไร้ความทรงจำและไร้ความสำคัญใด ใด
แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจที่เป็นได้แค่สายลมอุ่น
ขอเพียงเสี้ยวหนึ่งของกาลเวลาที่ฉันพัดผ่านและต้องผิวกายของเธอ
มันจักพอช่วยทำให้ เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง
แค่นั้นฉันก็รู้สึกดีและมีค่าขึ้นมาบ้างแล้ว

ฉันเคยแอบอิจฉาแสงนวลตาของพระจันทร์
ฉันเคยแอบอิจฉาความเจิดจ้าของพระอาทิตย์
ไม่เว้นแม้กระทั่ง
แสงระยิบระยับของมวลหมู่ดาราบนฟากฟ้าอันกว้างใหญ่ทั้งหลาย
รวมถึง ต้นไม้ ใบหญ้า สายน้ำ และ เทือกเขา
ทุกๆอย่างที่มีตัวตน มองเห็นและสัมผัสได้

แล้วฉันล่ะ จะมีใครรู้บ้าง ณ เวลาที่เงียบสงบเช่นนี้ ฉันอยู่ ณ ที่แห่งใด
แม้กระทั่งตอนนี้ ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆเธอคนนี้ เธอจะรู้ตัวบ้างไหม ?

หากฉันไม่ขยับตัว เธอคงไม่รู้เลยสินะว่า ‘ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ’
สายลมอย่างฉันคงต้องขยับและพัดไหวตลอดเวลา
เพียงเพื่อให้เธอได้รู้ว่า “ฉันไม่เคยจากเธอไปไหนเลยนะ…คนดี”

สายลมอย่างฉันจะทำอะไรได้มากมายไปกว่านี้อีกหรือ
ฉันทำได้แค่นี้ แค่นี้จริงๆ
หากความสามารถของฉันจะทำอะไรได้มากกว่านี้อีกสักนิด
สิ่งที่ฉันอยากทำก็คือ…

ฉันอยากตะโกนดังๆว่า…ฉันรักเธอนะ

หลายวันที่ผ่านมาอากาศตอนเช้าที่กรุงเทพฯเย็นสบายๆ ทำให้ตอนเช้า
ไม่ค่อยอยากจะลุกไปเรียนเลย แต่พอตอนกลางวันก็ร้อนอยู่ดี
เว้นมาหลายวันที่ไม่ได้เขียนบล็อก ก็ในแต่ละวันไม่ได้มีเรื่องราวอะไรใหม่ๆ
ให้น่าสนใจ วันๆก็มีแต่เรื่องเดิมซ้ำๆ ไม่มีอะไรน่าติดตามน่าเบื่อเปล่าๆ
ที่จริงก็อยากจะบันทึกมันไว้ทุกวัน ตอนที่มีอารมณ์จะเขียนเรื่องราวต่างๆ
มากมายตัวเองกลับอยู่ข้างนอก พอจะมาเขียนกลับนึกอะไรไม่ออกว่าจะเขียน
อะไรดี ความง่วงบวกกับความขี้เกียจ


วันนี้ไม่มีเรียนเป็นวันหยุดยาวถึงปีใหม่นู่นแหล่ะมีเวลาวันให้เตรียมตัวอ่าน
4-5 วันก็จะสอบมิดเทอมแล้วยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย เทอมนี้หนักเอาการ
ตารางสอบยาวต่อเนื่องถึงวันที่ 7มกรา ไม่ได้หยุดพักหายใจหายคอกันเลย
หลับๆตื่นๆกว่าจะลุกจากที่นอนได้เกือบเที่ยง เซ็งๆก็เลยออกไปนั่งเรือเล่น
ถึงท่าพระจันทร์ได้เสื้อยืดมาสองตัว ตกตอนเย็นมีคนชวนให้ไปธุระเป็นเพื่อน
กว่าจะเสร็จเกือบสองทุ่ม ดูหนังต่อรอบ 4 ทุ่มกลับมาถึงห้อง ตี1กว่า


นึกอะไรไม่ออก เบื่อๆเซ็งๆบอกไม่ถูก ขอพร่ำเพ้อคนเดียวอีกสักวัน

This entry was posted in สัพเพเหระ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.