เวลาผันผ่าน ใจคนผันแปร

วันนี้ผมไม่รู้จะเขียนอะไรดี เพราะวันนี้ทั้งวันผมไม่ได้ออกไปไหนเลย วันเสาร์ เป็นวันสบายๆ
ของใครหลายๆคนรวมทั้งผมด้วย คนอื่นๆนอนได้เต็มที่ แต่ผมต้องสะดุ้งตื่นตอนราวๆ
10 โมงได้มั้งเพราะเสียงเพลงจากห้องข้างๆ มันค่อนข้างดัง เล่นเอาผมหลับไม่ลงเลย
ก็จำใจลุกจากที่นอน ตื่นมาอันดับแรกทุกๆครั้งที่ผมตื่นนอน จะเปิดคอมก่อนทันที เพื่อดูสถิติ
ของเว็บต่างๆของผม ผมเป็นพ่อค้านี่ครับ ก็ต้องเป็นธรรมดา มันคือธุระกิจของผม

ทำนู่นนี่ตั้งแต่ตอนสายๆยันบ่าย ทั้งที่ข้าวเช้าผมยังไม่ตกท้องเลย ก็รู้สึกหิวบ้างแต่ความขี้เกียจ
มันทำให้ไม่อยากจะลุกออกไปไหน จนแล้วจนรอดเกือบ 5 โมงเย็นแน่ะกว่าจะได้อาบน้ำแล้ว
ออกไปหาอะไรกิน ผมหิวมาก บางวันหรือวันไหนที่ผมแทบไม่มีเวลาเลยผมมักจะได้กินข้าวเช้า
เกือบเย็นเลยแหล่ะ เพื่อนในห้องถามผมว่าแล้วทนได้ยังไงวะไม่กินข้าวเลย ผมบอก ผมก็ไม่รู้
เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะผมตื่นสายด้วยมั้ง แล้วก็ไม่ได้ทำงานคือไม่ได้ใช้พลังงานอะไรมาก
ร่างกายมันก็เลยไม่หิวเท่าไหร่ พอทนได้

กินข้าวเช้าตอน 5 โมงเย็นเสร็จกลับมาห้อง ไม่อยากจะทำอะไร วันนี้อยากพักผ่อน
เปิด DVD ดูหนังจบไปเรื่องนึง

อ่อนึกได้เมื่อวานตอนไปพาต้า สังเกตด้านข้างพาต้าฝั่งก่อนขึ้นสะพานพระปิ่นฯ ผมจำได้ว่าเมื่อก่อน
ข้างๆพาต้ามันมีร้าน KFC อยู่นี่นาตอนนี้มันกลายเป็น 7-11 ไปแล้วผมผ่านไปมาถนนเส้นนี้ตลอด
แต่เพิ่งสังเกตได้เมื่อวานนี่เองว่ามันเปลี่ยนไป เลยทำให้ผมนึกถึงน้อง

ทุกครั้งที่ผมกับน้องนัดเจอกัน ดูหนังกันไปนู่นนี่ด้วยกันผมจะมาส่งน้องขึ้นรถที่ท่ารถตู้
ตรงข้างๆพาต้าเป็นประจำ สายที่น้องขึ้น ปลายทางที่ กระทุ่มแบน ซึ่งผมก็เคยนั่งรถไปส่งน้อง
ถึงกระทุ่มแบนเลยแหล่ะ ผมยังจำคำพูดตอนนั้นได้เลย

ผม: น้องวันนี้กลับเร็วเดี๋ยวขอไปเที่ยวกระทุ่มแบนด้วยนะ
น้อง: มันไกลนะเดี๋ยวกว่าจะกลับมานี่มันจะเย็น
ผม: ไม่เป็นไรหรอกน่า นิดหน่อยเอง นานๆไปที (ออกค่ารถให้ด้วยนะ อิอิ ผมแกล้งพูดไปงั้น)
แต่น้องก็ออกให้ผมทุกครั้งแหล่ะ

บางครั้งวันไหนนี่ผมมาส่งน้องขึ้นรถช้า มีอยู่ครั้งนึงพี่สาวของน้องโทรผม เท่าที่ผมจับใจความ
ที่คุยโทรศัพท์ได้ น้องอยู่ไหน เย็นมากแล้วทำไมยังไม่กลับ น้องคงโดนพี่ดุว่ากลับบ้านเย็นมาก
ผมแอบเห็นน้องร้องไห้ด้วย ผมช่วยอะไรน้องไม่ได้ ได้แต่ช่วยปลอบใจ

แต่นั้นมันนานมาแล้วเมื่อ 2 ปีที่แล้วได้ ผมยังไม่เคยลืมน้องเลย ทุกครั้งที่ผมนึกถึงน้องทีไร
ผมมักจะแอบยิ้มคนเดียวอยู่เสมอ

4 ทุ่มครึ่งแล้ว ยังไม่เป็นทำอะไรเลย เวลาช่างเร็วจริงๆ

นี่แหล่ะน้า เวลาเปลี่ยน อะไรๆก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา รวมถึงใครหลายๆคนก็เปลี่ยนไปด้วย
แต่ผมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ

This entry was posted in สัพเพเหระ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.