โพสต์แรก

หลังจากที่ไม่ได้เขียนอะไรมาเสียนาน ตั้งแต่บล็อกแรกล่มไป
บันทึกเก่าๆหายหมดเศร้า สู้อุตส่าห์เขียนต่อเนื่องมานาน

คงเป็นความสะเพร่าของเราเองแหล่ะที่ปล่อยให้เรื่องราวความทรงจำ
ต่างๆที่บันทึกไว้ในแต่ละวันต้องหายไป คิดมาแล้วน้ำตาจะไหล (เว่อร์ไป)

ห่างเหินการเขียนบล็อกมานานเป็นปีไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง กับเรื่องราว
ในวันนี้ไม่มีอะไรมากมาย นอกเสียจากอาการแฮงค์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ภารกิจต่างๆที่ตั้งใจว่าจะทำในวันนี้เป็นอันล้มเลิกเนื่องจากว่าร่างกาย
ไม่พร้อมประสิทธิภาพไม่เต็มร้อย มันรู้สึกอึนๆ เอาเป็นว่าเรื่องราวในวันนี้

คงจะมีเพียงเท่านี้ที่จะบรรทึกซึ่งหาสาระอะไรไม่มีเลย ไว้นึกอะไรดีๆได้
ก่อนละกันนะ อีกอย่างต้องมานับหนึ่งใหม่กับ wordpress ไม่ได้จับมานาน

จำไม่ได้เลยว่าต้องตั้งค่าอะไรบ้าง ลืมไปหมดเหมือนคนบางคนนั่นแหล่ะ
อย่างที่เขาว่าแหล่ะเวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยน ในทางวิทยาศาสตร์

ตามกฏของฟิสิกส์เมื่อมีตัวแปร t เข้ามาแล้วทำให้ผลลัพท์ต้องเปลี่ยนไป
คนเราก็เหมือนกันนั่นล่ะน้า เวลาผ่านไปเธอก็ลืมฉันได้ แต่สำหรับฉัน

ถึงแม้วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน ทุกๆอย่างในทุกๆวัน
ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก? 555 ยิ่งเขียนยิ่งเพ้อ พอๆๆ

This entry was posted in สัพเพเหระ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.